Wątek kobiecy na obrazach olejnych na płótnie: na czym polega jego fenomen?

Kobiety od zawsze stanowiły inspirację dla artystów. Od tysięcy lat uwieczniano je w postaci rzeźb, a i nierzadko gościły one na obrazach olejnych na płótnie. Ich ciała fascynowały, a duchowość zachwycała najbardziej znamienitych twórców. Wszystko to za sprawą niezwykłego balansu, który utrzymywano pomiędzy uwydatnianiem najpiękniejszych cech kobiecego ciała a zaznaczaniem istoty wartości, które prezentowały ich procesy myślowe. Na przestrzeni wieków były one uosobieniem wielu alegorii i tajemnic. Z kolei kobiece kształty pozwalały malarzom na wykazanie się wypracowanym przez nich warsztatem, techniką i umiejętnością wydobywania licznych płaszczyzn posługując się jedynie farbą i pędzlem.

Wenus na obrazach olejnych na płótnie

Mitologiczna bogini miłości i płodności o imieniu Wenus dość często pojawiała się na dziełach sztuki. Jednym z najsłynniejszych obrazów olejnych ręcznie malowanych odwołujących się do tej tematyki, jest „Wenus z Urbino”, która powstała dzięki ruchom pędzla wykonywanym przez włoskiego malarza Tiziano Vecelli, znanego jako Tycjan. Artysta wykonał swoją pracę w myśl założeń realizmu. Nie trzeba być koneserem sztuki, aby dostrzec kunszt i precyzję, z jaką ujął ją wszelkie szczegóły kobiecego ciała. Warto jednak wiedzieć, że choć obecna na obrazie modelka odgrywa rolę bogini, to jej rysy i zgrabne ciało niejednokrotnie gościło na innych pracach Tycjana.
Poza w jakieś znajduje się kobieta z dzieła włoskiego artysty była i jest często wykorzystywana w obrębie dzieł różnych autorów. Do dziś wiele obrazów do salonu jest tworzonych w taki sposób, aby przypominać te uznawane za esencję sztuki antycznej. Umieszczenie podobnych prac w swoim mieszkaniu podkreśla jego indywidualny charakter i świadczy o doskonałym guście jego właściciela.

Rubensowskie krągłości, czyli oda do ciała

Gracje Rubensa to prawdziwy pokłon złożony dla kanonu piękna, jaki obowiązywał w okresie baroku. Wtedy kobieta była uznawana za piękną tylko wtedy, gdy posiadała nieco nadprogramowych kilogramów. Nic więc dziwnego, że na powstających w tamtym czasie obrazach olejnych na płótnie pojawiały się panie z bardzo obfitymi biustami, krągłymi udami i dużymi pupami. Samego Rubensa prześmiewczo można nazywać prawdziwym koneserem kobiecych krągłości.
Niektórzy uważają, że na jednym z najsłynniejszych dzieł autora zatytułowanym „Trzy Gracje”, uwiecznił swoje dwie żony oraz kochankę. Wszystkie trzy panie występują oczywiście nago i wydają się wręcz zachwycone swoją obecnością. Obraz od zawsze wzbudzał ogromne kontrowersje. Wielu pytało o to, czy to już jawna namowa do bycia rozpustnym, czy wciąż jeszcze sztuka?

Kobieta: słaba i bezbronna istota, która inspiruje

 Warto zwrócić również uwagę na dzieła namalowane przez wiedeńczyka Gustava Klimta, który tworzył w okresie secesji. Jego obraz pt. „Judyta” nawiązuje do biblijnej Judyty. Opowiedziana zostaje na nim historia o tym, jak piękna kobieta zdobyła miłość asyryjskiego wodza. Rozbudziła jego pożądanie upijając go, a gdy ten był gotowy do tego, by z nią współżyć, ta dopuściła się na nim mordu — skróciła go o głowę przy pomocy miecza.
Na obrazie olejnym na płótnie możemy podziwiać tajemniczą istotę, która emanuje namiętnością i pewnością siebie. Ten wizerunek dość mocno koliduje, z tym że w czasie, gdy dzieło powstało, kobiety były uznawane za słabe i bezbronne. W 1901 roku nikt jeszcze nie słyszał o silnych i niezależnych sufrażystkach, nie mówić już o tym, że myśl o kobiecie występującej w spodniach uchodziła za pewne za dobry żart.
Tym bardziej więc z powodzeniem można mówić o tym, że Judyta widniejąca na obrazie Klimta zdaje się mocno wyprzedzać swoje czasy. To bardzo odważna praca, która spotkała się ze sporą krytyką, mimo że umiejętności jej twórcy nie podlegają absolutnie żadnej wątpliwości.Zauważmy, że Wenus Tycjana powstała w 1538 roku, „Trzy Gracje” Rubensa datuje się na 1627, a oszałamiająco piękna Judyta spod pędzla Gustava Klimta to dzieło z 1901 roku. Takie zestawie podkreśla to, że kobiecy wizerunek jest obecny w sztuce praktycznie od zawsze. Panie były malowane na wszystkich kontynentach w czasie trwania każdej epoki. Na kontynencie azjatyckim ich piękno uwieczniało się na freskach hinduskich świątyń, w Afryce rzeźbiono ich podobizny z drewna, a Inkowie w Ameryce Południowej wykuwali wyobrażenia bogiń w skale. W Europie z kolei kobiety były malowane przez malarzy takich jak Eduard Manet, Pablo Picasso, Leonardo da Vinci, czy też Cloude Monet.

Moda na malowanie obrazów olejnych na płótnie, gdzie postać kobiety znajduje się na pierwszym planie, nigdy nie ustała. Do dziś taka tematyka spotyka się z powszechną aprobatą społeczną i jest doceniana przez najlepszych krytyków sztuki współczesnej. Czasami są to działa bezpośrednio nawiązujące do malarstwa impresjonistycznego, innym razem abstrakcje lub hołd dla realizmu. Każdy jest w stanie odnaleźć coś, co go zachwyci — wystarczy poświęcić temu wystarczająco dużo uwagi.