Malarstwo olejne — najważniejsze dzieła postimpresjonizmu

Postimpresjonizm jest zjawiskiem, które pojawiło się w sztuce na przełomie wieków XIX i XX. Pojęcie jest oczywiście określeniem gatunku, jaki nastąpił po epoce impresjonizmu. Do zmian w pojmowaniu artyzmu doszło w tym przypadku we Francji, a za ojców malarstwa olejnego tego typu uznaje się Vincenta van Gogha, Paula Cezanne oraz Henriego Toulouse-Lautreca.

Postimpresjoniści za punkt honoru wzięli sobie dalsze poszukiwania możliwości eksponowania barw na obrazach olejnych, ale jednocześnie niemal całkowicie porzucili założenia gatunku-matki, czyli impresjonizmu samego w sobie. Artyści stawiali przede wszystkim na odrzucenie próby naśladowania natury. Tak zwana koncepcja mimesis była faktycznym ukłonem w kierunku sprawiania, że dzieło miało być w pełni autonomicznym tworem. Malarze w taki sposób starali się odszukać punkt, który stanowiłby rodzaj bramy prowadzącej prosto ku możliwości szlifowania własnego stylu. W dzisiejszym wpisie poruszymy temat najsłynniejszych i zarazem najważniejszych postimpresjonistycznych obrazów olejnych ręcznie malowanych. Zapraszamy do lektury!

obraz olejny

„Gracze w karty” autorstwa Paula Cezanne

Omawiane dzieło prezentuje grupę mężczyzn grających w karty. Tematyka obrazu olejnego miała być bezpośrednim nawiązaniem do scen uwiecznionych na płótnach przez Antoine, Louisa oraz Mathiego Le Nain, którzy sporą dozę swojej artystycznej uwagi poświęcali życiu chłopów.

Okres pomiędzy 1890 a 1896 rokiem był wyjątkowo płodnym czasem dla Paula Cezanne. Namalował on wtedy nie jeden, a całą serię obrazów traktujących na temat karcianych rozrywek. Najsłynniejszym z nich jest ten, który obecnie można obejrzeć w paryskim Muzeum Orsay.

Paul przedstawił na nim grupę graczy, ale nie zrobił tego w zupełnie oczywisty sposób. Nie jest to scena pochłonięta w zwyczajowości, ponieważ twarze mężczyzn toną w skupieniu. Nie widać na nich ani odrobiny emocji. Choć hazard jest sportem dość żywiołowym, a nierzadko również hałaśliwym, bohaterowie obrazu olejnego Cezanne wydają się bardziej intelektualistami, niż przedstawicielami klasy robotniczej.

Ciekawostką jest, że w 2012 roku dzieło trafiło pod młotek i zostało nabyte przez rodzinę królewską z państwa Katar. Zapłacono za nie ponad 250 milionów dolarów, co sprawiło, że „Gracze w Karty” stało się w tamtym czasie najdrożej sprzedanym obrazem w dziejach. Ten nietypowy tytuł odebrano mu pięć lat później, kiedy to „Salvador Mundi” pędzla Leonarda da Vinciego ustanowił nowy rekord cenowy — było to ponad 450 milionów dolarów amerykańskich.

„Sen” Henriego Rousseau i jego historiaobraz olejny ręcznie malowany

„Sen”, czy też „Le Reve” powstał w 1910 roku. Namalował go słynny francuski artysta Henri Rousseau. Omawiany obraz olejny był ostatnim spośród dzieł wspomnianego malarza. Pierwsza wystawa, na jakiej został on zaprezentowany szerszej publiczności, nosiła nazwę Salon Niezależnych. Miało to miejsce także w 1910 roku, na niespełna rok przed śmiercią Rousseau.

Główną rolę na płótnie odgrywa dżungla. „Sen” stanowi tak naprawdę część serii, którą artysta poświęcił interesującej go florze tropikalnej. Wśród kwiatów i liści ujęta została postać pięknej kobiety. Jest to jedna z polskich przyjaciółek Henriego — Jadwiga, która dzięki niemu zyskała artystyczną nieśmiertelność.

„Naprawiający drogę” — dzieło mistrza Vincenta van Gogha

„De grote platanen”, czyli „Naprawiający drogę” to obraz olejny autorstwa Vincenta van Gogha. W zestawieniu postimpresjonistycznych dzieł sztuki nie mogło zabraknąć płótna potraktowanego pędzlem niekwestionowanego ojca gatunku.

Praca powstała w listopadzie 1889 roku, kiedy to van Gogh przebywał w malowniczej miejscowości Saint Remy, która położona jest w Prowansji, niedaleko francuskich Alp i Lazurowego Wybrzeża. Niestety — zamiast wypoczywać, artysta doznał tam wielokrotnych ataków choroby psychicznej, co spowodowało konieczność hospitalizowania Vincenta w znajdującym się nieopodal szpitalu.

Nadzieja na jego cudowne ozdrowienie szybko umarła. Halucynacje następowały niemal jedna po drugiej, co wprowadzało van Gogha w stan coraz większej paranoi. Starał się on walczyć z własnymi demonami poprzez malowanie obrazów olejnych. Grono medyczne najwyraźniej dostrzegało potencjał w terapii tego typu, ponieważ malarz dostał do dyspozycji małą celę, w której pozwolono mu na urządzenie pracowni. Powstały tam między innymi „Irysy”.

Po opuszczeniu murów szpitala artysta poświęcił swój czas aż dwom wizjom prezentującym Boulevard Mirabeau, gdzie na pierwszy i drugi plan wdzierały się majestatyczne platany. „Naprawiający drogę” został stworzony na dwóch płótnach, w różniących się od siebie wersjach. Pierwsza z nich powstała podczas pracy plenerowej, druga zaś w zamkniętym studio.

Postimpresjonistyczne obrazy olejne — podsumowanie

Oczywiście wymienione powyżej dzieła sztuki postipresjunistycznej to zaledwie kropla w morzu, które stworzyły inne obrazy zachowane w tej samej estetyce. Na uwagę zasługują również prace takie jak portret Felixa Feneona — słynnego krytyka sztuki — stworzony przez Paula Signaca, upamiętnienie Moulin Rouge wykonane pędzlem Henriego Toulouse-Lautreca, jak również „Plage a Heist” namalowane przez Georgesa Lemmena.

Postimpresjonistyczne malarstwo olejne to przykład na to, jak plastycznym materiałem jest sztuka sama w sobie i ile można z niej wyciągnąć, rezygnując ze sztywnych ram danego gatunku. Po dziś dzień warto zwracać uwagę na podobne zjawiska, ponieważ to właśnie one obecnie składają się na pojęcie współczesnej wolności.